Weet jij dat ik super rijk ben?
We vergeten wel eens waar we vandaan komen. We vergeten wel eens waar we naartoe kunnen. En we vergeten vooral hoe dankbaar je eigenlijk mag zijn met wat je nú al hebt.
Tijd voor echte verhalen en echte momenten
Welkom in mijn dagboek als moeder, vriendin en vrouw. Hier deel ik de ups en downs, de rauwe randjes en de stille momenten van het leven. Mijn blog is een plek voor herkenning, steun en verbinding. Lees, voel en laat het bezinken. En als je wilt, blijf dan even hangen of neem contact op. Precies in jouw tempo.
Perfectly Imperfect
Mijn blogs zijn ontstaan vanuit het idee van Perfectly Imperfect: het verlangen om het leven te laten zien zoals het is. Niet alleen de mooie momenten, maar ook dat wat schuurt, stil is of pijn doet. Ze vonden hun oorsprong tijdens mijn eigen zoektocht naar mijzelf — een reis waarin ik na jaren opnieuw voor mezelf koos. Een weg die mij langs een maagverkleining en later EMDR-therapie bracht, en mij leerde ruimte te maken voor alles wat er mocht zijn.
In mijn blogs is plaats voor het positieve én het moeilijke, voor de lichte dagen en de rauwe randjes. Het is een plek waar niets hoeft te worden gladgestreken en waar je jezelf mag herkennen zonder oordeel. Gewoon zoals je bent.
De rauwe randjes van het leven
Hier vind je verhalen over taboe-onderwerpen, de ups en downs van het leven, en alles wat daartussenin zit. Mijn doel is niet om te verkopen, maar om verbinding te maken. Ik hoop dat mijn woorden je raken, je aan het denken zetten, en je laten voelen dat je niet alleen bent.
Als een verhaal je raakt en je nieuwsgierig maakt naar mijn creaties, neem dan gerust een kijkje bij Nadelya Little Bloom. Mijn traktaties en geschenken zijn een verlengstuk van datzelfde gevoel: liefdevol, uniek en met een persoonlijke touch.
Lees hieronder mee in mijn dagboek!
Lees hieronder mee in mijn dagboek!
Februari 2026
Februari voelt zwaar.
We leven inmiddels in februari en Februari voelt zwaar.
het begint weer langzaam terug te komen
Februari 2026
Januari 2026
Omdat dit soort taboes alleen blijven bestaan zolang we ze stil laten.
Gisteren besloten mijn vriendin en ik er last minute op uit te gaan.Het was een prachtig evenement, speciaal en alleen voor vrouwen. Ik keek mijn ogen uit: zoveel vrouwen bij elkaar, allemaal op hun eigen manier prachtig. Het voelde bijzonder om te zien hoe velen bewust tijd voor zichzelf hadden genomen. Even geen rollen, geen verplichtingen. Nauwelijks kleine kinderen in zicht. Alleen vrouwen die zichzelf dit moment gunden.
Waar ik sta...
De afgelopen dagen bleef één zin maar door mijn hoofd echoën. Zo’n zin die niet schreeuwt, maar rustig blijft zitten tot je niet anders kunt dan luisteren.
Soms is ook de kunst opnieuw beginnen
Een dagboekstuk over pijn, groei en nieuw leven