We leven inmiddels in februari en Februari voelt zwaar.
Over alle ellende die ik heb meegemaakt zou ik een boek kunnen schrijven. En toch… als ik eerlijk ben, komt het uiteindelijk altijd weer goed. Niet zonder slag of stoot. Niet zonder een miljoen tranen. Niet zonder momenten waarop ik dacht dat ik het niet meer trok. Maar somehow kom ik er altijd weer uit. Krabbel ik weer overeind. Vind ik weer ademruimte.
En misschien is dat precies wat me soms zo moe maakt.
Want het lijkt alsof, zodra ik mentaal in een negatieve sfeer terechtkom, alles zich opstapelt. Alsof het leven even extra test hoe stevig ik sta. Alsof alles tegelijk komt.
En toch… als ik het rationeel bekijk, heb ik het goed voor elkaar.
- Drie gezonde kinderen.
- Een eigen onderneming.
- Een goede baan.
- Twee auto’s voor de deur.
- Gezondheid die, ondanks dat het niet perfect is, oké is.
Ik weet dat het erger kan. Dat besef ik echt. En daar ben ik dankbaar voor.Maar dankbaarheid en zwaarte kunnen tegelijk bestaan.Dat is iets wat ik steeds meer begin te begrijpen.
Want naast alles wat “goed” is, is er ook de shit. De ellende. De dingen waar je geen controle over hebt. En misschien is dát wel wat het zo zwaar maakt. Het idee dat je denkt grip te hebben op je leven — omdat je hard werkt, plant, organiseert, doorzet — en dan toch geconfronteerd wordt met het feit dat controle soms gewoon een illusie is.
Als moeder sta je altijd “aan”.
Er is altijd iemand die iets van je nodig heeft.
Er is altijd verantwoordelijkheid.
Instorten voelt geen optie.Dus draag je en ga je door. En regel je het.Maar soms ben ik moe van het sterk zijn.Moe van het dragen.Moe van het oplossen.Moe van het gevoel dat wanneer ik even mentaal uit balans ben, alles zwaarder binnenkomt. Ik denkt dat meerdere moeders dit voelen.
Misschien is het niet zo dat alles dan echt slechter gaat. Misschien is mijn draagkracht dan gewoon kleiner. En dat is ook menselijk.
Wat ik inmiddels wél weet, is dit:Hoe diep ik ook zak. Hoeveel tranen er ook vloeien. Hoe uitzichtloos het soms ook voelt — het komt uiteindelijk altijd weer goed. Misschien niet zoals ik het had gepland. Misschien niet zonder littekens. Maar wel goed.
Sterk zijn betekent niet dat je niets voelt.
Dankbaar zijn betekent niet dat je niet mag worstelen.
Succesvol zijn betekent niet dat je altijd in controle bent.
Februari voelt zwaar.Maar ik weet ook: dit is niet het einde van mijn verhaal.Dit is een hoofdstuk.En ik heb al vaker bewezen dat ik de bladzijde omsla.
Vandaag is het zwaar — maar ik blijf staan.
Liefst,A
🩷
Reactie plaatsen
Reacties