Waar ik sta...

De afgelopen dagen bleef één zin maar door mijn hoofd echoën. Zo’n zin die niet schreeuwt, maar rustig blijft zitten tot je niet anders kunt dan luisteren.

“Meid, jij bent er al. Stop met jezelf klein te maken met je blogs.”

Ze zei het zonder oordeel. Zonder drama. Gewoon als een constatering. Alsof ze me erop wees dat ik al stond waar ik steeds dacht nog naartoe te moeten groeien.

Zoals ik dat vaak doe, reageerde ik automatisch: “Zo lief van je” Ze keek me aan en zei: “Nee.” Niet streng. Niet hard. Gewoon helder. “Niet lief.”

Ik glimlachte, een beetje ongemakkelijk misschien, en zei het opnieuw: “Maar… zo lief.” Alsof ik haar woorden daarmee zachter kon maken. Kleiner. Alsof ik ze zo niet helemaal hoefde binnen te laten. Maar ze liet het niet gebeuren. Ze bleef bij haar nee. Rustig. Consequent.

En juist daar, in dat herhalen, voelde ik wat er gebeurde. Ik probeerde iets weg te schuiven wat eigenlijk mocht blijven staan. Dus ik stopte en veranderde mijn woordkeus. “Dankjewel” Dat ene woord voelde anders. Minder veilig misschien, maar wel eerlijk. Dankjewel maakt niets kleiner. Het erkent wat er gezegd wordt, zonder het te verpakken. Vanaf dat moment viel er meer op zijn plek. Ik schrijf al lange tijd vanuit voorzichtigheid. Vanuit de gedachte: wie ben ik om dit zo te zeggen? Vanuit de neiging om het behapbaar te houden, afgerond, zacht. Mijn blogs waren eerlijk, maar soms ook een schuilplek. Alsof ik liever liet zien dat ik onderweg ben, dan dat ik erken waar ik al sta.

Misschien ook omdat de weg hiernaartoe lang was. Omdat het ooit onbereikbaar leek. Iets voor anderen, niet voor mij. Omdat ik heb moeten bewandelen wat eerst vooral voelde als zoeken, vallen en weer opstaan. “Zo lief” hoort daar ook bij. Het relativeert. Het houdt afstand. En toch kwam het diep uit mijn hart. Misschien zit het verschil niet in het woord zelf, maar in wat ik ermee doe. In hoe snel ik het gebruik om iets niet helemaal te hoeven ontvangen.

Dus misschien ga ik schrijven op een nieuwe manier. Niet harder of groter, maar duidelijker. Positiever. Op een manier waarin mensen zichzelf herkennen, zich gezien voelen en erkenning ervaren. Woorden die laten denken: ja, dit kan ik ook. Niet omdat ik alles weet, maar omdat ik leef. Omdat ik probeer. Omdat ik laat zien hoe het kan, ook als het rommelig is. Misschien is dat genoeg, misschien ben ik er inderdaad al.

xoxo,

A