Soms is ook de kunst opnieuw beginnen

Januari 2026.

Ik merk dat ik dit moet opschrijven, anders blijft het in mijn hoofd rondgaan.Afgelopen jaar deed pijn. Niet hard, niet zichtbaar, maar stil. En misschien was dat wel het zwaarste. Het was niet één ding. Het was alles tegelijk.

Ik had pijn in mijn lichaam. Ik had angst, omdat ik niet wist of deze zwangerschap goed zou gaan. Ik wist hoe kwetsbaar het kon zijn, omdat ik eerder een miskraam had gehad. Ik wilde zo graag blij zijn met het leven in mijn buik, maar durfde dat soms niet helemaal. Alsof ik mezelf beschermde tegen opnieuw verliezen. Ik voelde ook schuld. Naar mijn andere twee kinderen toe, omdat ik niet altijd de energie had die ik wilde hebben. En schuld omdat ik iets moest loslaten waar ik voor stond. Iets dat ik zelf had opgebouwd. Mijn concept. Mijn visie. Nadelya, zoals het ooit begon.

Er waren veel momenten waarop ik dacht: mijn lichaam laat me in de steek. Dit dacht ik vaak. Ik was moe, huilde veel en had pijn. Ik kon niet meer achter de naaimachine zitten. En dat deed pijn, want maken met mijn handen was altijd een deel van wie ik ben geweest. Het loslaten kwam niet omdat ik het niet meer wilde. Het kwam omdat het niet meer ging.

Toch bleef mijn creativiteit. Ze verdween niet. Ze zocht alleen een andere weg. Waar eerst stof en naald waren, kwam denken. Voelen. Ruimte maken. Ik bleef creëren, maar in een andere vorm. Deze zwangerschap - hoe zwaar ook - heeft me iets geleerd wat ik eerder niet zo goed kon: luisteren. Echt luisteren naar mijn lichaam. Naar wanneer het genoeg is. Naar wanneer ik rust nodig heb, zonder me daar schuldig over te voelen.

Nalina, toen nog in mijn buik, gaf me dat zonder woorden.

Er kwam een moment waarop ik dacht: misschien is dit niet het einde. Misschien is dit een nieuw begin. Niet omdat alles ineens makkelijk werd, maar omdat ik voelde dat ik niet tegen mezelf in hoefde te blijven gaan.In januari 2026 heb ik het echt losgelaten. De oude website gesloten. Het oorspronkelijke Nadelya-concept losgelaten. Niet omdat het niet mooi was, maar omdat het niet meer klopte. Omdat ik veranderd ben. Nadelya Little Bloom voelt nu als één geheel. Als een plek waar alles mag samenkomen. Waar niets meer verstopt hoeft te worden.

Ik weet dat er in 2026 iets nieuws komt waarin het naaien weer terugkomt, maar anders. Op een manier die past bij hoe mijn leven nu is. Dat voelt goed. Rustig. Eerlijk. Als ik Nalina dit later vertel, wil ik haar niet vertellen hoe zwaar het was. Ik wil haar vertellen hoe haar komst me heeft geleerd om beter voor mezelf te zorgen. En hoe uit dat luisteren iets moois is gegroeid.

Soms moet je iets loslaten om te kunnen groeien naar waar je naartoe moet.Niet omdat je faalt maar omdat je verandert. En soms is ook de kunst opnieuw beginnen.

liefst, A.