Februari 2026
Nu pas merk ik dat het ritme langzaam weer begint terug te komen.
Mijn startschot om weer te gaan werken was op 1 november 2025. Daarvóór dacht ik oprecht: hoe ga ik in godsnaam weer beginnen met werken?
Niet omdat ik het niet wilde, maar omdat ik het eigenlijk ook heel fijn vond zoals het was. Het moederschap, het thuis zijn, het ritme zonder agenda’s en deadlines. Ik weet nog dat ik daar best wel diepe gesprekken over had. Over hoe dat zou voelen. Over of ik mezelf zou kwijtraken. Of juist weer zou terugvinden.
En toen was het moment daar.
Gek genoeg had ik er ineens heel veel zin in. Ik was er echt aan toe om te gaan werken. Ik had zin om even geen mama te zijn. Zin om losgetrokken te worden van alle verplichtingen die het ouderschap met zich meebrengt. Best bizar eigenlijk, hoe dat zichzelf weer rechttrekt.
Wat ik wél ontzettend lastig vond, was Nalina naar de opvang brengen. En vooral: de keuzes rondom de opvang. Het liefst bracht ik haar helemaal niet. Uiteindelijk heb ik het zo kunnen regelen dat ik iets verder moet reizen, maar dat ze naar de opvang gaat waar mijn beste vriendin — die ik al ken sinds groep 7 — leidster is. Sinds november breng ik Nalina daardoor met een ontzettend fijn gevoel weg. Dat maakt echt een wereld van verschil.
Daarnaast moesten we wennen aan nieuwe rituelen. De dinsdag is daar het grootste voorbeeld van. Dan vertrekken we met z’n allen vroeg en blijven Lyad en Nadin vrij zelfstandig achter. Zowel mijn man als ik zijn dan al de deur uit, en zij moeten zelf op tijd vertrekken. Dat vraagt verantwoordelijkheid van hen, maar ook loslaten van ons. En laat dat nou precies zijn waar het schuurt.
Ik kan jullie vertellen: sinds november hebben we echt van alles meegemaakt.
Van Lyad die ineens “verdwenen” was.
Stress aan de telefoon.
Verhagen bellen waar hij was.
Bleek hij gewoon te chillen in het speeltuintje.
Tassen vergeten.
Deur die niet open kon.
Voor de deur wachten.
Dus nee — als je denkt dat alles hier perfect loopt, dat is absoluut niet zo.
Maar nu, eigenlijk sinds een week, voel ik dat mijn oude ritme langzaam terugkomt. Broodtrommels op tijd. Eerder opstaan. Het kost me nog steeds veel energie, maar het wordt automatischer. En vooral: het brengt rust.
Vandaag had ik zelfs even dat gevoel: het is me gelukt. Alles liep.Ik liep van de opvang naar buiten en appte mijn partner hoe fijn de ochtend was geweest.
En natuurlijk… had ik het beter niet hardop kunnen uitspreken.Ik was ingeparkeerd. De eigenaar van de auto bleek de directeur van de school. Toen ik eindelijk weg kon, werd ik gebeld: Lyad was zijn tas vergeten. Nadin had de doorstroomtoets en durfde het plein niet af — bang om te laat te komen. Wat ik zó goed begrijp. Dus Lyad alleen terug met sleutel naar huis, man man man. Uiteindelijk toch eerst naar huis gereden maar het was al opgelost. Iets met loslaten, het komt goed!
En daar was het weer. Dat knagende moedergevoel.De verantwoordelijkheid die ik ze geef, al is het maar voor één ochtend.
Het voelt soms zó groot.Het liefst blijf ik bij ze. En tegelijkertijd denk ik: het gaat om één dag. Om een half uur. Soms zelfs een kwartier. Waar hebben we het eigenlijk over?
Die discussie voer ik dus non-stop met mezelf. Denk dat ik niet de enige ben.. of wel?
Maar al met al zie ik echt een mooie, positieve lijn hahah. Het wordt rustiger. Steviger. Meer van ons. Tijdens het eten zei ik het ook hardop: het voelt alsof ik alles weer een beetje op de rit begin te krijgen. De controle weer heb en dat voelt fijn!
En misschien is dat wel genoeg voor nu.
liefst, A
Reactie plaatsen
Reacties