Mijn firstborn ging vandaag naar kamp.
Gisteren heb ik heel veel gehuild. Hard ook. Omdat het de eerste keer is, omdat alles nieuw is, omdat zo’n moment iets met je doet als moeder. Maar al die tranen gisteren hadden blijkbaar ruimte gemaakt. Want vandaag (bij het uitzwaaien) heb ik niet gehuild. Ik heb genoten. Van hem. Van hoe groot hij al is. Van hoe groot hij mág zijn.
Die kusjes wil hij trouwens allang niet meer. Van hem hoeft het niet. Lieverd toch. Van mij mogen ze nog heel lang.
Foto’s maken mocht overigens niet. Verboden terrein. Dus ik heb het gewoon onthouden. Soms moet een herinnering gewoon in je hoofd zitten.
En dan mijn middelste. Ook hij moest vandaag voor het eerst alleen naar huis, sleutel op zak, zelf de deur openmaken terwijl ik meekeek via de Ring-deurbel (mind you, dit wist hij niet). Hij kreeg de deur bijna niet open. Maar hij deed het.
Oh, en dan de ochtend..Eigenlijk had ik daar mee moeten beginnen. Mijn man bracht onze baby naar de opvang. Dus was het vanmorgen gewoon ik en de boys. Een dinsdag zonder de gebruikelijke rush. Rustiger, luchtiger, gewoon anders.
Drie keer loslaten op één dag. De grote naar het kamp. De middelste op zichzelf. De baby met mijn man. Ze worden groot. En ik leer mee.
En misschien herken jij dit ook. Niet per se met kinderen, maar met alles wat je dierbaar is. Soms huil je de dag ervóór, zodat je er de dag zelf gewoon van kunt genieten. Niet omdat je sterk bent. Maar omdat je de ruimte al had gemaakt.
🤍
Reactie plaatsen
Reacties