Waarom ik die Gucci-tas nog steeds niet heb gekocht

Weet je dat ik eigenlijk een paar hele duidelijke regels heb in mijn leven?

Niet voor alles hoor (laten we dat even vooropstellen) maar vooral als het gaat om geld en materialistische dingen.

En dat mijn kinderen inmiddels al tachtigduizend keer hebben gehoord: “Ik wil ook graag een Gucci-tas.”
Maar… niet nu.

Misschien ooit...Maar alleen op mijn voorwaarden.

Ik zat hier net over na te denken en dacht: dit is eigenlijk precies hoe ik daarin sta. En misschien heb je me dit al eens horen zeggen, maar met alle nieuwe mensen die me volgen, voelt dit als het juiste moment om het nog een keer te delen.En heel eerlijk: mijn manier van denken zie je eigenlijk in alles terug. Ook in wat ik maak en hoe ik werk.

Regel één.
Ik koop iets pas op het moment dat ik het item vier keer kan betalen…zonder dat het iets verandert aan mijn leven.

Dus stel: ik wil die Gucci-tas. Dan betekent dat dat ik hem vier keer moet kunnen kopen, zonder stress, zonder gedoe, zonder dat ik ergens anders op moet inleveren.

Niet omdat het moet die regel. Maar omdat ik rust wil.. ik wil dat als dat moment aanbreekt het net is alsof ik een redbull haal. Zo zonder stress, lekker relaxed. Want voor mij is luxe geen doel op zich. Luxe is het resultaat van rust. Na alles wat ik heb gezien en meegemaakt is dat mijn grootste doel, rust op alle vlakken. En als iets mijn rust verstoort, dan is het het simpelweg niet waard.

En eerlijk? Deze regel helpt me enorm. Ik kijk niet meer naar wat anderen hebben. Ik voel geen druk. Ik zit volledig in mijn eigen wereld. En sinds ik zo leef ben ik zo veel gelukkiger. Want laten we eerlijk zijn...hoe vaak denk jij "pff had ik dat ook maar".

Regel twee.
Als ik niet meteen verliefd ben op een item, koop ik het niet.Zo simpel is het.

Want ik heb jarenlang anders geleefd. Ik kocht dingen omdat ze “wel leuk” waren. Omdat het kon. Omdat ik dacht dat ik het nodig had.

Resultaat? Kasten vol met spullen die het nét niet waren. (Ja, busted! Ik hoor je denken, shit dit herken ik!) Het gevoel ken je vast: je trekt iets aan en denkt… mwah. Dat dus. Dat wil ik niet meer. Dus nu is het heel simpel: Twijfel = nee.Ik koop minder. Maar wat ik koop, klopt.

En misschien denk je: ja leuk, maar hoe kom je daar dan bij?

Nou… niet omdat het me is komen aanwaaien.

Ik werkte al vanaf mijn dertiende. Eerst een krantenwijk. Daarna op mijn veertiende bij de HEMA voor één euro per uur. Niet omdat het zo leuk was, maar omdat het nodig was.

Mijn vader werd ziek. Een inkomen viel weg bij mijn ouders. En ik wilde gewoon mee kunnen doen met mijn klasgenoten. Niet mijn ouders belasten. Dus ik ging zelf aan de slag. Iets dat overlevingsmodus heet, heb ik me jaren later laten vertellen.

En eerlijk? Die is nooit echt helemaal weggegaan, want ik ben nog niet waar ik wil zijn. Wel bijna! Maar nog niet helemaal...

Vanaf mijn dertiende tot nu (ik ben inmiddels 34) heb ik altijd gewerkt, gebouwd en altijd doorgegaan.En daarom ben ik nu ook zo trots op wat ik heb opgebouwd. Een goede baan en een eigen onderneming. 

En misschien is dat ook precies de reden waarom ik de afgelopen tijd hele duidelijke keuzes heb gemaakt als het om mijn eigen onderneming gaat.

Ik doe niet meer alles en ik ga niet meer mee in elk moment, elke hype, elke feestdag. Geen kerststress, geen last-minute dingen, geen “kan dit nog even snel tussendoor”. Nope, nah, we aint gonna do that anymore.

Ik heb heel bewust gekozen om alleen nog dingen te maken en aan te bieden waar ik zelf volledig achter sta. Waar ik blij van word en wat klopt. En daar horen ook grenzen bij.

Dus als je iets op maat wil en je bent niet op tijd (lees: minimaal twee weken van tevoren) dan is het gewoon nee. Niet omdat ik niet wil. Maar omdat ik weet hoe mijn leven eruitziet.Ik werk binnen mijn onderneming en binnen de gemeente en heb een gezin met drie kinderen. 

En die rust, die planning, die heb ik nodig om het goed te doen. Daarom werk ik bewust met maximaal tien plekken. Dus wil je een plekje, dan moet je op tijd zijn. En dat is eigenlijk precies hoe ik overal in sta, merk ik na deze hele blog. Wat grappig eigenlijk!!

Bewust kiezen.
Niet alles willen.
En alleen doen wat echt klopt.

Dus ja, die Gucci-tas?

Die komt er misschien wel. Maar niet omdat ik hem nodig heb. Niet omdat ik iets wil bewijzen. Maar omdat het op een dag gewoon… kan. Net als mijn redbull nu. Zonder twijfel, impact en gedoe.

Vroeger kocht ik dingen om me beter te voelen.
Nu koop ik dingen omdat ik me al goed voel.

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.