33 jaar lang heb ik gehuild op mijn verjaardag, omdat ik een bepaalde verwachting creëerde en die elke keer niet werd waargemaakt. Maar als ik eerlijk ben, zat daar meer onder. De lading van vroeger kwam altijd juist op mijn verjaardag naar boven. Niet uitgenodigd worden voor kinderfeestjes, omdat ik die zelf niet kon vieren. Geen uitgebreide traktaties, omdat dat er simpelweg niet was. Het gevoel dat ik kreeg bij andere kinderen, het vergelijken, het idee dat het gras altijd groener was aan de overkant. Dat overheerste zo erg, dat mijn verjaardag geen dag meer was om naar uit te kijken, maar een dag die ik het liefst ontweek of huilend doorbracht.
Afgelopen jaren probeerde ik het anders te doen door juist vrij te nemen van werk, thuis te blijven en er “iets van te maken”, maar eigenlijk werd het daar alleen maar zwaarder van. Dit jaar deed ik het anders. Niet groots of bewust, maar gewoon. Ik verwachtte niks meer maar dan ook helemaal niks.
Vandaag is mijn verjaardag, chapter 3.4. En ik kan je zeggen: ik heb nog nooit zo’n liefdevolle verjaardag gehad als vandaag.
In de ochtend maakte de middelste mij wakker met een cadeau dat voor hem veel betekende: een Squishmallow. Hij zei: “mama dit is hem, het is een dumpling, die vind jij lekker. En als je dan op werk bent kan je erin knijpen en aan mij denken.” Dat moment raakte me, omdat het zo puur en doordacht was. Het was echt een cadeau van Lyad. De oudste, Nadin, gaf mij een houten bakje met hartjeschocolade en kauwgom (nadat hij gisteren extra had gebeld voor zakgeld, haha). Het mooiste aan beide cadeaus is dat ze iets gaven wat zij zelf het allerleukst en lekkerst vinden. Ze zeggen toch vaak: wat je zelf graag hebt, geef je door met liefde. En precies die liefde voelde ik.
Daarna bracht ik mijn baby naar de opvang en ook daar kreeg ik een prachtig cadeau: een ballon met haar handjes en voetjes. Zo klein en tegelijk zo bijzonder. Ik vond alles mooi, alles klopte. Ik ging gewoon naar werk, zonder verwachtingen. En voor het eerst voelde ik geen leegte of verdriet. Alles was oké, fijn en perfect in mijn ogen.
Op werk werd ik ook in het daglicht gezet, niet omdat ik het zelf zei maar omdat anderen het deden. Er werd zelfs een liedje voor mij gezongen. Zo simpel, maar het raakte me. Gedurende de dag werd ik overladen met berichten. Niet alleen felicitaties, maar ook echt lieve woorden. Als jullie eens wisten hoeveel dat voor mij betekende. Zo’n klein gebaar, maar voor mij zo groot.
Thuis aangekomen stond het eten al klaar en hadden ze een taartje gehaald. Zo simpel, maar zo perfect. Precies wat deze dag eigenlijk was. En ergens besef ik nu dat het verschil niet alleen zit in wat anderen deden, maar vooral in wat ik losliet. Geen verwachtingen, geen druk, geen verhaal in mijn hoofd over hoe deze dag moest zijn. Gewoon laten ontstaan. En juist daardoor kon ik alles voelen wat er al was.
Chapter 3.4 voelt anders.
En misschien is dat precies de bedoeling.
En ergens raakt dit ook precies de kern van wat ik doe. Omdat ik weet hoe het voelt als iets er niet is. Als een moment voorbijgaat terwijl je eigenlijk hoopt dat het speciaal voelt. Dat iemand even stilstaat bij jou. Dit is de reden dat ik maak wat ik maak met Nadelya Little Bloom. En dit is ook de reden dat ik altijd een klein cadeau geef bij iedere bestelling. Als bedankje, als extra'tje omdat ik wil dat als ze dat zien dat ze weten dat iemand nog even aan ze heeft gedacht.
Ik merk het ook bij mijn eigen kinderen. Tijdens hun verjaardagen wil ik het altijd groter maken, mooier, voller. Alsof ik onbewust iets probeer recht te zetten wat er vroeger voor mij niet was. Traktaties en cadeaus zijn voor mij dus nooit “gewoon iets leuks”. Het zijn kleine momenten waarin je iemand laat voelen: ik zie je, ik denk aan je en jij bent belangrijk. En tuurlijk dat hoeft dus helemaal niet groots te zijn. Deze verjaardag heeft mij juist laten zien dat het in de kleinste dingen zit. In een cadeau dat iemand zelf mooi vindt en daarom aan jou geeft. In een simpel taartje. In een berichtje met oprechte woorden. Dat is wat blijft hangen en dat is wat je voelt.
Dus misschien, als je dit leest, is dat ook wat ik je mee wil geven: je hoeft het niet perfect te doen en je hoeft het niet grootser te maken dan het is. Als het met aandacht en liefde wordt gegeven, komt het altijd aan. En dat is uiteindelijk waar het voor mij om draait.
PS: daarom dit jaar voor mijn middelste een bewuste keuze om zijn verjaardag thuis te vieren, lekker ouderwets met patatjes en snacks.
Liefst,
Anisa
Reactie plaatsen
Reacties