Ik leef met hEDS. Dat betekent dat mijn lichaam me soms gewoon laat vallen. Letterlijk. De ene dag loop ik. De andere dag lig ik ineens op de grond en denk ik: oké… we beginnen weer opnieuw.
Mijn lichaam en ik, we hebben geen makkelijke relatie.
Ik heb overgewicht gehad. Ik woog 120 kilo, wegens hormonale disbalans na me zwangerschap. Twee keer een burn-out doorstaan. Paniek en angst die me compleet konden overnemen, zonder waarschuwing. En toch moest ik doorgaan.
Want ik ben ook moeder, van inmiddels drie. En bij mijn derde… was ik er bijna niet meer.
Die zwangerschap was zwaar, echt zwaar. Mijn lichaam trok het bijna niet meer. Vitamine B12 tekort, vitamine D tekort. Ohja, ik ben ook allergisch voor magnesium.. zelfs dát werkte niet mee.
En dan denk je: oké, we hebben het gehad. Maar nee.
Na de zwangerschap begon mijn haar uit te vallen. Plukken. Kale plekken. Weer zo’n moment dat je in de spiegel kijkt en denkt: serieus… dit er ook nog bij?
Soms denk ik echt: waarom ik?Gewoon eerlijk. Zonder filter. Waarom moet het zo zwaar zijn?
Er zijn tijden geweest dat geld stress was. Niet een beetje, maar allesoverheersend. Dat elke keuze voelde als: red ik dit wel? En ondertussen bleef mijn lichaam signalen geven. Operatie maagverkleining, operatie spataderen. Weer iets erbij. Ohja en ik heb door me zwangerschappen hele slechte tanden. Iedere zwangerschap minimaal een kies verloren. En een pleister plakken bij mij met een wortelkanaalbehandeling, helpt niet! Me lichaam spuugt het uit.
En eerlijk? Dit is nog niet eens de helft van wat er is geweest.Maar ik sta hier nog. En dit is toch echt wel mijn leven.
Niet omdat ik altijd sterk ben. Niet omdat ik het allemaal onder controle heb. Maar omdat opgeven geen optie is als er drie paar ogen naar je kijken.
En ergens onderweg… ben ik veranderd.
Van alleen maar overleven naar weer iets opbouwen. Mijn eigen pad, mijn eigen tempo.
Ondernemen en werken terwijl mijn lijf niet altijd meewerkt. Moeder zijn, terwijl mijn hoofd soms overloopt.
Het is niet mooi. Niet perfect. Soms rommelig. Soms zwaar. Soms twijfel ik aan alles.
Maar ik ga wel.En misschien is dat het. Niet dat ik alles aankan maar juist dat ik blijf bewegen, ook als het schuurt.
Dat ik heb geleerd dat kracht er niet uitziet als “alles gaat goed”. Maar als: toch opstaan. Toch doorgaan. Toch kiezen voor jezelf.
Na alles wat me had kunnen breken… sta ik er nog. Niet ondanks alles. Maar ook een beetje dankzij alles. En ik maak mijn dingen vaak klein en lach ze graag weg, want er zijn ergere dingen op de wereld. Maar daarmee zeg ik niet dat mijn dingen niet erg zijn.
En als jij dit leest en denkt: dit voelt herkenbaar… dat stille gevecht dat niemand echt ziet.
Weet dat je niet de enige bent.
Op mijn website deel ik meer van dit soort stukken. Eerlijk en ongefilterd. En hoe ik, stap voor stap, mijn eigen weg ben gaan bouwen — als moeder, als ondernemer, als mens.
Misschien haal jij er iets uit wat je net even nodig had.
🤍
Reactie plaatsen
Reacties