Het is inmiddels maart 2026 en mijn laatste blog was op 25 februari. Best lang geleden. Ongemerkt is er van alles gebeurd — in mijn leven, in mijn gezin, in mijn onderneming, maar vooral in mezelf.
De afgelopen weken heb ik geprobeerd filmpjes te maken op TikTok over “minimaal €10 per dag verdienen met mijn onderneming”. Gewoon om te testen wat het zou doen. En eerlijk? Ondertussen kwam ik er keihard achter dat het helemaal míjn ding niet is. Na dag 16 ben ik abrupt gestopt. Ik kreeg wel likes hoor… maar het voelde niet als eigen. Schrijven — dát is mijn ding. En met mijn handen iets creëren. Dat past bij wie ik ben.
Ondertussen was ik ook nog steeds aan het wennen aan het leven als moeder van drie kinderen. Acht maanden onderweg, en ik merk dat ik langzaam maar zeker weer ruimte aan het maken ben voor mezelf. Het lukt niet altijd, maar ik probeer het. Want ja… een baby met een dubbele oorontsteking? Geloof me: dan ben je kapot. GESLOOPT. Dagen niet slapen terwijl het leven gewoon door dendert.
Maar er waren ook mooie momenten.
Mijn oudste heeft zijn schooladvies gekregen: HAVO. Ik ben zó trots. Hij iets minder, want hij had op Havo/Vwo gehoopt. (Ik stiekem ook, niet omdat ik niet trots ben en niet omdat het moet. Maar omdat ik weet dat hij dat gemakkelijk kan als hij de tijd en moeite had genomen.) Ik heb hem uitgelegd dat dit soort momenten erbij horen. Zeker met zijn fotografisch geheugen en zijn smartass skills, waardoor hij af en toe denkt dat alles hem komt aanwaaien. Nou, so it does NOT. Maakt dat mij een slechte moeder? Hell no. Dit is het leven. Dingen worden je gegeven, maar dingen kunnen je ook ontnomen worden. Ik wil dat ze leren nooit boven iemand te staan, en nooit iemand dommer te laten voelen. Nergens voor nodig. We zijn allemaal mensen, op onze eigen unieke manier.
En dan mijn middle child. Gisteren zijn we samen naar Bajramsko Sjelo (een feest om Bajram af te sluiten) geweest, een plek waar ik zelf als kind kwam. We hebben zó genoten. Hij was lange tijd bang dat hij als middle child “vergeten” zou worden. Maar gisteren voelde hij juist dat er meer ruimte is voor hem en voor ons. Dat raakte me.
De afgelopen maanden ben ik ook bewust gestopt met het geven van alles wat ze willen. Eerst deed ik dat wél. Omdat ik niet wilde dat ze iets zouden missen, of het gevoel zouden hebben dat ze er niet bij horen. Maar daarmee creëerde ik een nieuwe valkuil: ondankbaarheid, geen interesse en alles vanzelfsprekend vinden. Dat moest stoppen. Het moest weer gaan om momenten. Niet om cadeaus. Inmiddels krijgen ze nu gewoon zakgeld. Willen ze iets? Prima, sparen. En ja, soms vragen ze: “Mag ik mijn zakgeld eerder?” Nee vriend. Ik kan mijn werkgever ook niet vragen om mijn salaris eerder te storten. De wereld is hard. En wordt nog harder.
Ik vertel ze bewust dat er kinderen zijn die het níet breed hebben en juist daarom ben ik begonnen met mijn kinderen te laten zien dat dingen níét vanzelfsprekend zijn. Lange tijd dachten ze dat nieuw speelgoed, nieuwe kleding en nieuwe spullen vanzelfsprekend waren. Nieuw dit, nieuw dat alsof het normaal was dat het altijd maar kon. Daarom heb ik ze bewust geïntroduceerd aan Vinted (vooral de oudste). Ik heb ze laten zien dat je je eigen spullen kunt verkopen, dat die oude spullen óók waarde hebben en dat je met dat geld weer iets anders kunt kopen. Zo leren ze dat spullen niet zomaar ‘verdwijnen’ zodra je iets nieuws wilt. Dat je een ander kind blij kunt maken met wat jij niet meer gebruikt. En dat tweedehands kopen iets normaals is. Niets om je voor te schamen. Het gaat niet om nieuw, het gaat om bewust omgaan met wat je hebt, met wat het waard is en met wat je nodig hebt.
En precies daarom vertel ik ze ook dat alle ouders keihard hun best doen op hun eigen mogelijke manier. Maar dat luxe niet altijd kan en dat dit helemaal niet hoeft. Soms is de basis al een strijd op zich. Kinderen die opgroeien met minder zijn vaak juist degenen die dankbaar zijn voor kleine dingen, voor kleine momenten. Ik was zelf zo’n kind, dus ik weet hoe het voelt om blij te zijn met iets kleins, om waarde te zien in wat anderen misschien over het hoofd zien.
Omdat ik zelf uit een gezin kom waar de basis ineens wegviel en toen al zwaar genoeg was, wil ik nu laten zien dat waarde niet duur hoeft te zijn. Ik weet hoe het voelt om blij te moeten zijn voor andere kinderen maar het zelf heel graag ook willen. Verdrietig thuis komen en het niet kunnen hebben op die manier. Dat gevoel ken ik. Want ik heb het zelf ook lang niet breed gehad. En toen ik net moeder werd van Nadin, had ik het ook zwaar. Ik wilde hem alles geven, echt álles, maar ik kon dat simpelweg niet. Dat schuldgevoel, dat gevoel van tekortschieten- dat draag je mee, ook al doe je je uiterste best. Juist daardoor ben ik gaan inzien dat liefde niet zit in spullen, maar in aanwezigheid en momenten.”
Daarom heb ik op mijn website bewust een PDF voor €1,-. Toegankelijk, eerlijk en haalbaar voor iedereen. De prijs van €1,- is bewust symbolisch. Ik bood de PDF eerst gratis aan, maar ik merkte dat mensen zich daar juist ongemakkelijk bij voelden. Alsof gratis minder waarde betekent. En dat wil ik niet. Voor mij is die €1,- een manier om te laten zien dat waarde niet duur hoeft te zijn maar wél iets mag voorstellen. Met die ene euro kan ik deze printables blijven maken, elk kwartaal nieuwe ontwerpen toevoegen én het toegankelijk houden voor iedereen. En weet je… het hoeft niet te betekenen dat je het financieel zwaar hebt als je voor een product van €1,- kiest. Het kan ook juist zijn dat je bewust met je geld omgaat. Want het leven is tegenwoordig al duur genoeg. Deze euro is er vooral als teken van respect voor jouw portemonnee én voor mijn tijd.
💡 Leuk weetje!
Wist je dat die €1,- PDF niet alleen te gebruiken is als uitdeelzakje? Je kunt ’m ook gebruiken als placemat, poster, wikkel om drinken, of wat jij zelf maar leuk vindt. Één ontwerp, meerdere mogelijkheden en jij bepaalt hoe creatief je ermee omgaat.
En juist doordat ik altijd vanuit mijn hart geef, had ik deze maand een moment dat me even stil maakte. Niet zwaar, maar wel verhelderend. Het liet me inzien dat geven mooi is, maar dat het óók oké is om grenzen te hebben. Want liefde zit niet in hoeveel je weggeeft, maar in de oprechtheid waarmee je iets doet.
Reactie plaatsen
Reacties